นักการเมืองท้องถิ่น

ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมต้องการจะรู้เรื่องของนักการเมืองระดับท้องถิ่นบ้างจึงตั้งสมาธิเพื่อขอถามคำถามกับท่านผู้ยิ่งใหญ่แห่งนรกภูมิ  เพื่อขอความชัดเจนจากนั้นสมาธิจิตของผมก็ลงไปอยู่ที่นรกภูมิ  ต่อหน้าของท่านพญายมราชแล้วผมก้มลงกราบท่าน  จากนั้นเรียนถามท่าน

ผม        :           ผมกราบสวัสดีท่านครับ

ท่าน      :           สวัสดี  ครั้งนี้เธอมีอะไรจะถามเรารึ

ผม        :           ผมอยากรู้เรื่องของนักการเมืองท้องถิ่นบ้างครับ  ว่าเขาโกงกินบ้านเมืองแล้วเขาต้องพบกับอะไรบ้าง

ท่าน      :           ได้สิ

ท่านชี้มือไปข้างหน้าก็ปรากฏภาพอยู่ตรงหน้า  ผมจำชายคนนั้นได้ดีเพราะเขาเป็นญาติของผมคนหนึ่ง

ท่าน      :           คนนั้นเธอคงรู้จักดี

ผม        :           ผมรู้จักเขาครับ

เขาเป็นนักการเมืองที่เป็นกำนัน  ถ้าผมจำไม่ผิดเขาตายโดยโลกมะเร็งปอดหรือตับนี้แหละ  เขาตายประมาณปี พ.ศ.2540 สภาพเขาตอนนี้ตัวของเขาดำเป็นถ่าน  ถูกมัดมือ  มัดเท้า  ด้วยโซ่ในลักษณะกางแขนถ่างขาเสื้อผ้าไม่ใส่มีนายนิรยบาล 2 คนกำลังลงโทษอยู่โดยคนหนึ่งใช้ภาชนะรูปร่างคล้ายที่ตักน้ำแข็งที่ภายในบรรจุทรายสีดำที่มีความร้อนมาก  ผมสังเกตจากสะเก็ดไฟที่ร่วงหล่นลงมาจากภาชนะนั้น  กรอกปากของเขาอยู่เมื่อกรอกหมดภาชนะนายนิรยบาลก็ตักทรายสีดำมาอีกครั้ง  แล้วกรอกปากเหมือนเดิมเสียงของเขาร้องโหยหวนแสดงความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส  ต่อมาผมสังเกตที่บริเวณท้องของเขาคุณพระช่วยท้องของเขาบวมเบ่งเหมือนจะแตกออกมายังไม่ทันที่ผมจะคิดอะไรความน่าสยดสยองก็เกิดขึ้น  ท้องที่บวมเป่งก็ระเบิดออกมา  เครื่องในกระจายเต็มบริเวณนั้นไปหมด  จนผมเมินหน้าหนี  จากนั้นเขาก็กลับคืนฟื้นขึ้นมาอีกครั้งวนอยู่แบบนี้  หากคุณคิดว่าหมดแค่นี้แต่เปล่าเลยผมยังไม่ได้พูดถึงนายนิรยบาลอีกคนหนึ่งเลย  นายนิรยบาลคนนี้จะอยู่ด้านหลังกำลังใช้มีดเฉือนเนื้อออกเป็นก้อนๆ  แล้วโยนเนื้อก้อนนั้นให้สุนัขกิน  เขาเฉือนเนื้อออกมาจนบริเวณด้านหลังมีแต่กระดูก

ผม        :           ท่านครับเขาทำกรรมอะไรหรือครับ

ท่าน      :           ชายคนนี้ต้องถูกกรอกทรายร้อนเพราะโกงกินงานก่อสร้างอาคารส่วนต้องถูกเฉือนเนื้อให้สุนัขกินเพราะโกงกินเงินภาษีของประชาชน

ผม        :           แล้วเขาต้องรับโทษนานเท่าไรครับ

ท่าน      :           500 ปีมนุษย์

ผม        :           หากผมต้องการช่วยเขาล่ะครับ

ท่าน      :           หากขอบารมีจากพระพุทธองค์ก็สัก 100 ครั้งนะ

ผม        :           เขาหมดกรรมจากตรงนี้ไปเป็นอะไรต่อครับ

ท่าน      :           ก็ไปเป็นเปรตที่กินเลือดเนื้อตัวเองอีก 100 ปี ต่อจากนั้นก็เป็นสัตว์อีก 1,000 ชาติ

ผม        :           โอโฮ! ขนาดนั้นเลยหรือครับ

ท่าน      :           ใช่แล้ว

ผม        :           น่ากลัวจัง

ท่าน      :           ฮ่า ฮ่า ฮ่า(หัวเราะ)

ผม        :           ผมขออนุญาตลากลับแล้วนะครับ  ผมกราบลาท่านอีกครั้ง

ความมั่งมีมันหอมหวาน  ชวนให้หลงใหล  จนขาดสติยั้งคิดต่อสิ่งที่กระทำจนบางครั้งลืมคิดไปว่าสิ่งที่กระทำนั้นเป็นสิ่งผิดหรือถูก  การได้มาในสิ่งผิด  ผมรับรองได้เลยว่า  คุณคิดไม่ออกแน่ๆว่าต้องพบเจออะไรบ้างคุณเลือกยืนให้ดีระหว่างข้างถูก  กับข้างที่ผิด

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here