ปวดหัวคันตัวเพราะฆ่ามด
มดตัวน้อยตัวนิด มดตัวน้อยตัวนิด มดมีฤทธิ์น่าดู ยู้ฮู มาไวไวกันหน่อย มาเร็วเร็วกันหน่อย ยู้ฮู ยู้ฮู ยู้วววว ฮู้
หลายๆคนคงเคยได้ยินเพลงมดตัวน้อยตัวนิด มากับบ้างสมัยเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ผมเองก็ได้ยิน ได้ร้องเมื่อสมัยเรียนอนุบาล พอโตมาหน่อยก็เริ่มลืมเลือน คงเพราะวัย จนเมื่อวันที่ 15 กันยายน 2559 ความรู้สึกต่อเพลงนี้ก็กลับขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เพราะผมมีอาการมึนงงหัว กินยาก็ไม่ทุเลาพร้อมกับอาการคันตามตัวอย่างไม่รู้สาเหตุ ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 13 กันยายน 2559
ในช่วงพักเที่ยง ผมรับประทานอาหารกลางวันเสร็จเป็นที่เรียบร้อย จึงเดินกลับมายังบ้านพักครูที่อยู่ด้านหลังของวิทยาลัยที่ผมทำงานอยู่ ผมไขกุญแจ แล้วเปิดห้องพักเข้าไป โอ้ว! ผมลืมเก็บกล่องขนมที่กินเหลือเมื่อคืน เข้าตู้เย็น ผลก็คือ มดแดงเล็ก ต่างยกขบวนชักแถว ยาวเหยียด มาขนขนมในกล่องกันอย่างสนุกสนาน เป็นแถวเป็นแนวตรงตามระเบียบเป๊ะเลย ทำไงดีละทีนี้ ฆ่าเราก็ไม่อยากฆ่า พ่นยาหรือก็กลัวว่าเราจะติดกรรมเข้าอีก เอางี้ก็แล้วกัน ยกกล่องขนมไปไว้ข้างนอกห้องไว้ที่พื้นข้างล่างให้เขากินไป แล้วใช้ไม้กวาด กวาดมดที่เหลือเหล่านั้นออกไปข้างนอกห้องก็แล้วกัน คิดได้ก็ลงมือทำ มือก็ทำปากก็บ่นไปว่า “ออกไปกินกันข้างนอกนะอย่ารบกวนกันเลย ต่างคนต่างอยู่นะไม่เบียดเบียนกัน” มือก็กวาดปากก็บ่นไปเรื่อยเปื่อย จนกวาดฝูงมดมาที่ประตูห้องด้านหลัง เปิดประตูออกไป แดดส่องที่ระเบียง ที่เป็นปูน หลังห้องพอดี ส่วนจะร้อนหรือไม่นั้น ผมก็ไม่ทันสังเกต จึงกวาดมดจำนวนมากลงไปบนพื้นระเบียงนั้น พอดี พอมดหล่นลงบนพื้นปูนที่ตากแดดมาตั้งแต่เช้า ต่างวิ่งกันวุ่นวายไปหมด ไม่ทันถึงนาที มดที่ผมกวาดลงไปบนพื้นปูนต่างนิ่งสงบไม่ไหวติง แน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย มดเหล่านั้นตายเรียบร้อยหมดเกลี้ยง ผมยืนดูอยู่แป๊บหนึ่ง ก็ได้สติ จึงพูดไปว่า ” ไม่ได้ตั้งใจให้ตายนะแค่จะกวาดออกไปข้างนอกเท่านั้น และไม่รู้ด้วยว่าพื้นร้อน ขออโหสิกรรมให้ด้วยนะ” ผมอุทิศบุญให้อย่างที่ผ่านๆมาในทุกครั้ง “ข้าพเจ้าขออำนาจพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ โปรดดลบันดาลให้บุญของข้าพเจ้า ส่งมายังมดเหล่านี้ตามสมควรด้วยเทอญ” ผมทำเช่นนี้อยู่หลายครั้ง ครั้นแล้วตกกลางคืนประมาณ 3-4 ทุ่ม ผมไหว้พระสวดมนต์ ทำสมาธิ ตามปกติ แล้วไม่ลืมที่จะอุทิศบุญ แผ่เมตตาให้กับมดเหล่านั้น ที่ผมมีส่วนทำให้ตายด้วยเหมือนกัน เวลาก็ล่วงเลยมาเป็นอย่างปกติ จนมาถึงเช้าวันที่ 15 กันยายน 2559 อาการมึนหัว และอาการคันตามตัว ก็เกิดขึ้น ด้วยความสงสัยว่าเกิดขึ้นเพราะสาเหตุใด ผมจึงตั้งสมาธิ เพื่อหาคำตอบกับเรื่องดังกล่าว เมื่อตั้งสมาธิเสร็จ ภาพที่ปรากฏเป็นภาพที่ผมจำได้ว่า เมื่อวันที่ 13 ที่ผ่านมาผมได้ทำให้มดตาย โดยกวาดลงบนพื้นปูนร้อนๆ แล้วภาพมดทั้งหลายปรากฏขึ้นตรงหน้า โอ้โฮ! จำนวนคนเป็นร้อยหากนับดูก็ราวๆร้อยกว่าๆน่าจะได้ มีทั้งชาย หญิงปนกันไป(ดวงจิตที่ออกจากร่างจะไม่เหมือนร่างเสมอไป) กำลังล้อมตัวผมอยู่ ผมถึงกับอึ้งกิมกี่ รู้ด้วยกมลสำนึกเลยว่าเป็นหมู่มดแดงเล็กที่ผม มีส่วนทำให้เขาตาย ผมจึงทำการพูดคุยกับเขา
ผม: เราขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจที่ทำให้พวกเธอต้องตาย
มด: เรารู้ ที่เรามาก็ด้วยว่าเรายังมีความแค้นอยู่จึงมาสัมผัสให้ได้รู้
ผม: เราอุทิศบุญให้ ยกบุญของเราที่ทำให้ พวกเธอได้รับไหม
มด: ได้รับ ดีนะที่รู้จักสำนึกไม่อย่างนั้นเราคงแค้นท่านมากกว่านี้ ทั้งที่รู้ว่าเป็นบาป ท่านก็ยังทำ
ผม: เราขอโทษ เราขออุทิศบุญของเราที่ทำไว้ดีแล้วให้แก่พวกเธอตามสมควร ด้วยเทอญ
มด: พวกเรารับแล้ว พวกเราไปหละนะ เราไม่ได้จองเวรแล้ว แต่กรรมท่านต้องรับไป จะโดยเจตนาหรือไม่เจตนาก็ดี
ผม: เราขอรับผลของกรรมนั้น
มด: เราไปหละ
เมื่อสิ้นคำอาการคันก็ทุเลาลงไป แต่อาการมึนงง ยังคงอยู่เช่นเดิม แต่อาจจะเบาลงไป จากเรื่องนี้ทำให้ผมเรียนรู้ถึงคำสอน ของพระพุทธองค์ที่ว่า
1. อย่าประมาทแม้พิษอันน้อย
2.อย่าประมาทแม้งูตัวน้อย
3.อย่าประมาทแม้กษัตรยังเยาว์
4.อย่าประมาทแม้ไฟกองน้อย
5. อย่าประมาทแม้กรรมเพียงน้อย
ขอความประมาทอย่าได้เกิดกับทุกท่านเทอญ

……………………………..
ภณทัต แสนสัมฤทธ์

คนเคลียร์กรรม

ทิ้งคำตอบไว้

Please enter your comment!
Please enter your name here